İstanbul Adalar’ı içinde, benim gözümde Heybeli Ada’nın yeri bambaşkadır. Burgaz Ada ve Kınalı Ada, çok küçük olmaları ve diğer ikisinin gölgesinde kalmaları nedeniyle biraz yalnız kalmışlardır.

Büyükada’nın şehirleşmiş hali ise zaten kentin karmaşasından kaçıp gelen İstanbul yorgunları için pek de cazip gelmez. Ancak, Heybeli Ada’nın o sakin ve duru atmosferi, her gece çıkılan caanım mehtabı, sandallara dolan neş’e ve süruru, yemyeşil ormanı ve koruları ile bir ömre bedeldir.

Adaların, o yürek ferahlatan atmosferi, daha Eminönü ya da Bostancı-Kadıköy iskelesinden binilen vapurlarının içinde başlar, buram buram kokmaya. Yandan çarklı ada vapurunun, simitçi ve gazozcularına methiyeler düzen şair müdavimleri vardır. Ve adalardan bir yar bekleyen, “hoş yaratmış Allah” diye iç geçiren yavukluluları.

O ada senin, bu ada benim dolaşıp duran martıları ve yelkovan kuşları ise başka şair gönüllerin, coşup-taşmasının tek müsebbibidirler. Yakup Kadri’dir, Nazım’ın annesine aşık olup da fırtınalı bir İstanbul gecesinde, küçücük bir sandalla, Adalar’dan İstanbul’a koşan, canı pahasına.

Ada, yalnızdır. Ada, ürkek. Ada, özgür ve tek. Seyredenlerine, duvak altından bakan nazlı bir gelin gibidir ada. Ve hiçbir adanın duvağı açılmamıştır, uzun bir zifaf gecesinin aydınlığa kavuşan saatlerinde.

Günler, geceleri yakalamak üzere. Ekinoksa ne kaldı şunun şurasında. Bahar, cemre cemre yüzünü göstermekte, sımsıcak ısıtmakta içimizi. “Şimdi İstanbul’da olmak vardı, anasını satıyım” diyebileceğim o kadar çok nedenim var ki. Yeni Cami’de mısır atmak kuşlara mesela, Ortaköy’de kumpir, Kanlıca’da yoğurt yemek, hisardan hisara kulaç atmak, belki de Hazarfen misali kanat çırpmak, Galata’dan Boğaziçi’nin en içine.

Bir büyük ve önemli nedenim ise şüphesiz Adalar. Heybeli Ada. O dinginlik, o asude huzur, o bırakıverme hazzı kollarına kendini…Yalnız, Heybeli Ada’da yapılmaması gereken bir şey var, tecrübe ile sabit. Bu yazıyı okuyup da soluğu ada vapurlarında alacaklara naçizane tavsiyem olur.

Heybeli Ada’da, adayı rahat gezebilmek için bisiklet kiralayabilirsiniz ama bu sadece sizin, bir tercih özgürlüğünüz olarak kalsın ve siz bu hakkınızı sakın ola ki kullanmayın derim. Ada’da malum, motorlu taşıt trafiği yok, iyi ki de yok. Büyükada’da var da ne oluyor? Ada’nın yolları, oldukça dik yokuşlardan oluşuyor. Ve siz gezi amaçlı bisiklet kiraladığınız zaman da paranızla, elinizde elin bisikletini taşımış oluyorsunuz, kan-ter içinde ve asi.

Bir de yanınızdan, benim durumda olduğu gibi; süslü ve temiz bir ada faytonu içinde, “Adalardan bir yar gelir bizlere” şarkısını terennüm ederek geçen mutlu insanlar topluluğu görürseniz, bisikleti hemen oracıkta parçalarına ayırmamanız işten bile değil.

Karnınız acıktı ve şöyle mükellef bir balık sofrası istemekteyse içiniz, hiç Heybeli’de vakit geçirmeyin ve Büyükada’ya kulaç atın derim. Müthiş balık restoranları ve akla-hayale gelmeyecek güzellikteki Marmara tablosu ile ve tek kelimeyle, ömürlük.

Yine İstanbul’um geldi, gönül bu, sevdi…

http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=31209

Bunlar İlginizi çekebilir

• Foça Tatil Rehberi (0)
• DEMRE-ANTALYA (0)
• Barcelo Eresin İstanbul Topkapi (0)
• Barcelo Eresin İstanbul Topkapi (0)
• Yurtdışı Turları Dubai Turu (0)
• Yurtdışı Turları Dubai Turu (0)
• Yeşil Öz Hotel (0)
• Yalova ilindeki seyahat acentaları (0)
• Viyana tatili haziranda şenlenir (0)
• Türkiye “en popüler” tatil yeri olacak (0)
• Tatil için görmeniz gereken 501 yer (0)
• T0KY0 GÖRÜLMEYE DEĞER ! (0)
• Sosyete Adaları (0)
• seyyar tatil lokanta cenneti Jemaa El Fna (0)
• Sakin ve huzurlu bir mekan: Eda Garden Tatil Köyü (0)

Mardin’ e gitmek için günler önceden programımızı ve hazırlığımızı yapmıştık. Pazar sabahı kalkıp erkenden yola koyulacak, saat dokuz gibi Kızıltepe’ de arkadaşımız Süleyman’ ın evinde kahvaltı yapacak, sonrada Mardin’ e inecektik. Yine programımız dahilinde olan bir kaç yeri gezdikten sonra öğlen yemeğini Mardin’ de yiyecek, ve kaldığımız yerden gezimize devam edecektik. Nitekim öyle olmadı.

11. mart pazar sabahı saat sekizde hazır olduğum halde, Müzeyyen saat dokuz gibi anca alabilmişti beni. Diğer arkadaşları toparlamak için şehitliğe gittik. Orada da on onbeş dakika oylandıktan sonra anca yola koyulabildik. iki arabadan birini Müzeyyen kullanmak üzere ben, Candan, Özlem ve Zeynep bindik, diğer arabada ise Ramazan, Halil, Nisa, Nazan olmak üzere koyulduk yola. Eh gençiz oraya kadar pinekleyecek değiliz ya, açtık Demet Akalın’nın ”yok öyle sevmeden birini mantık evliliği…” hep bir ağızdan düğüne gider gibi, alkışlarla, şarkılarla kah yolda fotoğraf çekerek, kah diğer arabaya atışarak Mardin’ e doğru ilerliyorduk.

Giderken yolda çok eğlendik Mardin’ i geçtik ten sonra Kızıltepe’ye gelince arkadaşımız Süleyman bizi yolun başında bekliyordu. Şimdi iki grup olmuştuk kızlar ve erkekler kızlar ayrı arabalarda gidecek, erkelerde ayrı. Usul öyleymiş, haremlik selamlık. Biz misafiriz kurallara da uyarız, neyse o.

Süleymanların evi Kızıltepe’de bir tepenin üstünde tek bir ev, ağa evi iki katlı etrafı çam ağaçları ile kaplı bir ev yer itibari ile muhteşemdi tam tepede. Karşıda Suriye ve yakın olan her yer görünüyordu. Ailesi çok hürmetkar ve misafirperverdi, Bizim geleceğimiz duyan, tüm birinci derece akrabaları orda bizi karşıladı. Büyükçe bir odaya alındık, tanışma ve hal hatır faslı faslından sonra yavaş, yavaş ilerleyen sohbette, Süleyman’ın küçük teyzesi, televizyonda oynayan dizilerden yakınıyordu ve;

-Bizi yanlış tanıtıyor medya. Bir dizi filmi yada bir olay bir ile mal oluyor. Ve devam ediyor;

-Evet doğrudur, zaman zaman burada olabiliyor öyle töre olayları, ama bunları bir ile veya kültürüne mal etmek çok yanlış. Batı da yaşayan insanlar hepimize o gözle bakıyorlar. Neden, Mardin ve Ş.Urfa denince akla hemen töre cinayetleri geliyor ki?

Aslında gayette haklıydı.

Sohbet öyle uzayıp giderken Süleyman’ ın diğer teyzesi bize;

-Evin çevresini gezmek istermisiniz? Diye sordu tabi deyip fotoğraf makinamı alıp çıktım. Bizim kızlarla birlikte, evin etrafını gezdikten ve fotoğraflarımızı çektikten sonra, bayağı acıktığımız için içeri girmeye karar verdik.

Ben ve Zeynep önce içeri geldik. Sofra yavaş, yavaş hazırlanmaya başlamıştı. Açlıktan içimiz geçiyordu. Yalnız belirteyim hemen, kahvaltıyı iptal edip öğlen yemeğine gelmiştik. (Süleyman’ın isteği üzerine) Ağanın evine gelip te, şöyle güzel bir yemek yemeden gitmek, hoş olmazdı herhalde. Yemekte cevizli içli köfte, kuru fasulye, çiğ köfte, kıkırdak çorbası, ve kaburga dolması vardı. Yemekler o kadar lezzetliydi ki anlatamam. Sanırım hayatımda ilk defa bu kadar lezzetli içli köfte yemiştim.

Yemek faslı biter bitmez, köy odasında erkek arkadaşlarımızı ağırlayan Süleyman geldi ve hazırsanız çıkalım dedi. Misafirperverliklerinden dolayı Süleyman’ ın annesine, teyzelerine, halalarına çok teşekkür ettikten sonra, bir daha geleceğimizi de belirtip vedalaştık.

Bu arada Müzeyyenin abisi aramış, o da Diyarbakır’ dan Mardin’e geçmiş bizi bekliyordu. Şimdi üç arabaya dağılarak Mardin’e doğru yola koyulduk o kadar çok yemek yemişiz ki, arabada hiç sesimiz çıkmadı. Mardin’ e varınca Müzeyyen’in abisinin yanına gittik. O aç olduğunu ve yemek, yemek istediğini söyledi. Bizse tarihi manastırı görmek istediğimiz söyledik. Daha önce manastıra giden arkadaşlar kaldı. Gitmeyenler iki arabaya dağıldıktan sonra yola koyulduk.

Deyrul zafaran manastırındaydık. Çok büyüktü ve çok harika bir yerdi, her insanın gidip görmesi gereken bir mekan. Önümüzde rehberimizle manastırın içini dolaşıp, tarihi hakkında bilgi alıyorduk. Gerçi her taraf restorasyon İçerisindeydi ama ne yapalım Mardin’e gelip böyle bir yeri görmeden gitseydim, içimde kalırdı. Manastırı gezdikten sonra, Mardin’e geri döndük.

Arkadaşları da alarak Kasımiye medresesine gittik. Ama oda ne? Orada da restorasyon vardı, ve içini iyice gezemedik. Medresenin girişinde, bir havuz var ve içi bozuk parayla doluydu. Söylenenlere göre dilek tutulup, bozuk parayı havuzun üstüne yanlama durarak atacaksın. Eğer para sekerek havuza girerse, dileğiniz olmuş demektir Neyse dışarı çıkıp, boncuk bileklik satan çocuklardan birerde bileklik aldıktan sonra, tekrar Mardin’e döndük.

Arabalara uygun bir park yeri bulduktan sonra, çarşının başından başladık yürümeye. Mardin için söylenen güzel bir söz vardır. ”Gece gerdanlık gündüz mezarlık” diye. Aynen öyle bir kent gören bilir. ama insanları gayet sıcak kanlı misafirperver ve modern. Mardin’ de istediğiniz her türden gümüşü bulabileceğiniz, çok şık gümüşçü dükkanları var.

Çarşıda ilerlerken arkadaşların tavsiyesi üzerine bir otele girdik. (Erdoba evleri) otel ama antik bir otel ikinci katına, terasına çıktık, Mardin ayaklarımız altında. O kadar güzel bir manzara vardı ki. Otelin içi muhteşemdi. Otelin içini gezdikten sonra, bizim arkadaşlar içerde şark usulü bir odada dinlenmeye çekildiler. Bense terasta oturmayı tercih ettim. O muhteşem manzara dururken, içerde otururmuydum? Biraz sonra Candan sonra Süleyman ve en son Nisa da katıldı bize.

Akşama doğru toparlanıp yine çarşıya indik arabalara doğru gidiyorduk yetiştiğimizde artık vedalaşmaya başladık. Süleyman Kızıltepe’ye Müzeyyen’in abisi D.bakır’a bizde Mazıdağ’a gitmek üzere yola koyulduk.

Akşamın ilk ışıkları yanmıştı bile. Karanlıkta ilerlerken, bir taraftan da müziğin sesiyle, Mardin’den çıkıyorduk. Diğer arabadan arayan arkadaşlar, ileride bir çay bahçesi olduğunu söyleyip biraz oturmayı önerdiler. Müzisyen olan arkadaşımız Halil’e zorla getirttiğimiz sazını bagajdan çıkarıp, çay bahçesine doluştuk. Dışarıda bizden başka kimseler yoktu. Garson bir demlik çayımızı ve bardaklarımızı masamıza koyup gitti. Kendin doldur, kendin iç hesabı ve fasıl başlıyordu. Halil bir taraftan bağlama çalıyor, bir taraftan da şarkılar söylüyordu. Bizde eşik ediyorduk. Saat yedi bucuk gibi, tekrar toparlanıp yola koyulduk.

Etraf karanlık olduğu için, hiçbir yeri göremiyorduk. Şoförün (Müzeyyen) yanında oturan muavin (Zeynep) müzik tarzını poptan slowa çevirmiş ve bizde kafalarımız birbirimize yaslamış, Mazıdağ’a doğru gidiyorduk. Yirmi dakika yada yarım saat sonra Mazıdağ’a varmıştık.

Arkadaşımız Özlem (çoko)’ nun ailesi bizi dışarıda karşıladı. Tanışma faslından sonra, yukarıya çıkıp yarım saat yada bir saat oturduk. Çaylarımızı içtikten sonra ”yolcu yolunda gerek” diyerek tekrar yola koyulduk. Şimdi gideceğimiz yer malumdu artık, Diyarbakır…

Evet güzel Diyarbakır’dı. Arabada kah pop çalıyor, neşeleniyor kah slow çalıyor hüzünleniyorduk. Derken Diyarbakır’ın ışıkları görünmüştü ufuktan. Bizim arkadaşlar açıkmışlardı. Ben onlara, Süleymanlara gidip öğlenden kalan içli köfte ve kaburga dolmasını yemeyi önersem de onlar yemek için ofise, bense dinlenmek için evime döndüm.

http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=30553

Bunlar İlginizi çekebilir

• Şile (0)
• Pamfilya Turu Ramazan Turu İzmir (0)
• Pamfilya Turu Ramazan Turu İzmir (0)
• Milas Antik Kenti (0)
• Kumluca otelleri (0)
• Kumluca otelleri (0)
• Kastamonu (0)
• GÜNEY ŞELALESİ-DENİZLİ (0)
• Dubai Alışveriş turları (0)
• avrupa ve almanya (0)
• avrupa ve almanya (0)
• Assos Tatil Yerleri (0)
• Assos Bozcaada Ayvalık Turu Ramazan Bayramı Turları (0)
• Assos Bozcaada Ayvalık Turu Ramazan Bayramı Turları (0)
• Ailece Günlük 20 TL’ye Tatil Yapma Fırsatı (0)